P’line’s Plog

You are! Really! Zelfs als je het niet altijd wil toegeven. Of durft. Bullshit, I know!

You are ace is ook een fotoproject van Jesal, who lives in London, likes ducks. And you. Go check it out!

Zouden die daar nu geen hoofdpijn van krijgen? Die Chilenen die deze week in Antwerpen trapezegewijs circusje spelen? Met het risico op zweverigheid ga ik misschien toch ‘ns kijken naar Un Horizonte Cuadrade. Kwestie van het Zuid-Amerika-thema verder te zetten…

Als ik niet wil luisteren… zal ik het voelen:

- vriendin E zit in Peru en stuurt wekelijks een avonturen-geuren-spierpijn-gevulde mail

- vanmorgen speelde CSS op de radio en ‘k krijg ze niet uit mijn kop. ‘Shut up and let me goooo!’

- vanavond weten we of we in oktober richting Brazilië trekken voor 2-en-halve week. Decision pending…

Als ik nu Romein was, zou ik zeggen dat er een goed omen speelt!

Let er ‘ns op… ons sportschoolvocabularium is bepaald niet verwelkomend. Caloriën moet je verbranden, die rondingen moeten aangevallen worden,  je spieren moeten branden.  Je valt je verreserves aan, gaat voor een doel, schakelt een drillinstructor in, tekent voor een bootcamp. Je breekt door een platform en overstijgt jezelf.
En dan zeggen ze dat je sporten leuk moet vinden om  het vol te houden…. Make love, not war!

I’ll spare you the details… maar het was een geslaagde avond, gisteren. Veel is private, het recept van de pasta mag public.

• Ingrediënten: worteltjes, broccoli, pijpajuin, koriander, pasta, cocosmelk, gele currysaus, pijnboompitten, gele rozijnen

• Om er te geraken: worteltjes en broccoli apart gaar stomen; currysaus in cocosmelk oplossen op ‘n mediumvuur; pasta koken; groentjes bij de currysaus voegen met de rozijnen en saus beetje laten indikken; last minute pijpajuin, koriander en pijnboompitten bij de saus doen en rijkelijk lepelen over de warme pasta.

Trust me… het blijft echt niet bij één bord!

De Toyota iQ is klein, wendbaar en heeft haar eigen font. Yep, gemaakt om net die eerste 2 eigenschappen te illustreren. Racepiloot Stef Van Campenhout ging driftend aan de slag met de wagen om net die toertjes te draaien die fontdesigners Pierre & Damien bedacht hadden voor het iQfont. Resultaat: een cursief font met een in-elk-geval-originele historiek. Zou alleen toffer zijn als je nog gierende remmen zou horen als je ermee typt!

Gisteren, in ‘t Rivierenhof, als voorprogramma van Mercury Rev: St Vincent, ‘from Brooklyn, New York‘. Haar outfit paste bij de muziek. I liked both.

Een kus langs links en die tweede, die blijft even in de lucht hangen. Ik vergeet het altijd: Fransen geven twee kussen. En zij twijfelen altijd: volgt er nog eentje of houdt het hier op? En dan toch nog een opvolger. Opluchting. Sociale orde terug in orde en ‘t is nog leuk ook. Reactie van de Gaullois: ‘On est quand-même gourmand pour les bises, hein? Une belle fille merite bien une deuxième bise’.

Vlot met woorden zijn ze ook, die Fransen. Niks mis mee

Vorige week afgeweken van onze boodschappenroutine en richting Carrefour gereden omdat ze ginds cola in flessen hebben. En flessen milieuvriendelijker zijn dan de kaartenhuizen van blik en plastic die je kan bouwen met onze caffeïneverslaving. Om ‘ns te kijken wat die flessenconsumptie echt qua impact heeft, heb ik der de eco-calculator van de Friends of Glass bij gehaald. Blijkt dat we zo jaarlijks  goed zijn voor een besparing van 66.1 Kwh of 29748 g Co² dan wanneer alles ‘fout‘ verpakt zou zijn. Geen idee hoe zo’n CO-wolk van 29748g eruit ziet maar het is vast héél grauw en zurig en vies plakkerig!

PS: Friends of Glass: de site is best ok maar wie die naam bedacht heeft moet dringend uit de 60’s teruggezapt worden.

Ik haat te laat komen, vind het een flagrant vertoon van respectloosheid. Wie te laat komt, toont op niet mis te verstane wijze dat zijn tijd waardevoller is dan de mijne. En dus bij deductie hij belangrijker is dan ik. En zelfs als dat al zo zou zijn, is het een teken van correctheid en boezemt het vertrouwen in, om timings te respecteren. Ik haat dus ook wachten. Verloren tijd. Tijd die ik anders had willen doorbrengen. Met zinvollere dingen.

Maar bon, when life throws you lemons… en dus heb ik me geperfectioneerd in wachten zonder flippen. De regels:

- beschouw het als onoverkomelijk. Vraag je (nog) niet af waarom of hoelang. Je wacht. Wat erna komt, zie je dan wel

- voel je niet zielig. Yep, iedereen kijkt naar je maar ‘t is pas als je je hoofd laat hangen en je nerveus begint te friemelen met je haar of je glas aan alcoholistisch tempo leegdrinkt dat je triest wordt. Laat dat bierviltje heel en kijk om je heen.

- hou je zinvol bezig. Zoek 3 inspirerende mensen. Spot een toffe vorm die je thuis kan herwerken. Luister een gesprek af of probeer te vertalen. Maak een to-do-list in je hoofd.  Regel je agenda voor morgen.  Doe iets!

- en last but not least: laat merken dat je hebt moeten wachten. Maar niet dat je niets gedaan hebt. Iemand zo belangrijk als jij heeft wel wat beters te doen dan voor zich uit te staren.

Zondagmiddag zo’n 4 uur gewacht. Toegegeven, ‘k had het voelen aankomen en was beslagen op het ijs gekomen. Alleen hielp de zogenaamde support via sms niet. Elk half uur een berichtje met  ‘en? Al gespot?’ is vernietigend. Dus nog een laatste tip: licht de rest niet in, dat maakt het wachten alleen maar langer.