Zouden die daar nu geen hoofdpijn van krijgen? Die Chilenen die deze week in Antwerpen trapezegewijs circusje spelen? Met het risico op zweverigheid ga ik misschien toch ‘ns kijken naar Un Horizonte Cuadrade. Kwestie van het Zuid-Amerika-thema verder te zetten…
Als ik niet wil luisteren… zal ik het voelen:
- vriendin E zit in Peru en stuurt wekelijks een avonturen-geuren-spierpijn-gevulde mail
- vanmorgen speelde CSS op de radio en ‘k krijg ze niet uit mijn kop. ‘Shut up and let me goooo!’
- vanavond weten we of we in oktober richting Brazilië trekken voor 2-en-halve week. Decision pending…
Als ik nu Romein was, zou ik zeggen dat er een goed omen speelt!
Een kus langs links en die tweede, die blijft even in de lucht hangen. Ik vergeet het altijd: Fransen geven twee kussen. En zij twijfelen altijd: volgt er nog eentje of houdt het hier op? En dan toch nog een opvolger. Opluchting. Sociale orde terug in orde en ‘t is nog leuk ook. Reactie van de Gaullois: ‘On est quand-même gourmand pour les bises, hein? Une belle fille merite bien une deuxième bise’.
Vlot met woorden zijn ze ook, die Fransen. Niks mis mee 
Reistip voor wie zijn behaarde, bevederde… whatever sidekick niet kan missen en, voorlopig toch…, in de VS woont: petairways! Voor het inchecken mag de beestenboel relaxen in een aparte lounge (baasjes moeten afscheid nemen) en tijdens de vlucht krijgen ze een eigen zitje. De stewards zorgen niet zozeer voor sokken en dekentjes maar wel dat iedereen op tijd naar toilet kan. En als jouw vlucht bij aankomst wel vertraging heeft maar die van je beestje niet, mag ‘ie op hotel. Er is zelfs een frequent flyer club! Met Sheeba in plaats van Kittekat…
De navel van de wereld lijkt opeens tussen Leuven en Brussel te liggen: Rock Werchter is gestart! Maar wie daar even geen zin in heeft en het toch triest vindt om binnen voor de televisie te zitten (waar ze dan toch weer over Werchter babbelen) 3 tips:
- murga’s in Antwerpen: hier zijn uw billen niet tegen bestand! Shake that booty, baby! Op 3 juli zweet het Rivierenhof in Deurne Township Fever met oa The Internationals.
- het oog wil ook wat: grafitti-jam in Gent. 40 sterke namen en iedereen die een spuitbus kan vasthouden en ervoor gaat.
- 4 juli, Elsoo, Nederlands Limburg. Omdat de ‘g’ er zacht is, de koeien achter het podium staan en het Luikse Experimental Tropic Blues Band op de mensheid wordt losgelaten. Die ‘Ollanders weten niet waaraan ze beginnen!
The Experimental Tropic Blues Band – Those Dicks from La Film Fabrique on Vimeo.
Schol! Een pintje Taybeh-pils gedronken op ‘t terras van het Brusselse Beurscafé. Brussel is niet zo exotisch maar Taybeh is Palestijns beer, I kid you not. Naar een recept van de broers Nadim en David Khoury uit Ramallah. Omdat ze door de politieke situatie hun bier niet buiten ‘t land krijgen, werd het recept overgenomen door een brouwerijtje in het Belgische Ichtegem. Eerst België veroveren, dan de rest van de wereld. De centen gaan deels naar de broers, deels naar hulpprojecten in Palestina. En ‘t smaakt nog ook!
Vandaag is het behaloze dag! Ik weet niet of het je al opgevallen was. Hoe minder ik ervan merk hoe liever want in dit geval is het geen goed teken als je er zelf al achter was…
Ik maak van het moment gebruik om even de discussie te openen over lingerie op reis. Niet uit uw club-med-xl-valies-met-wieletjes, gevuld met niemendalletjes en matching slippers maar de variant die in een rugzak van 35 liter moet passen en die plaats deelt met louter op praktische basis uitgekozen t-shirts, een bizarre mengeling van medicijnen, een sneldroog-handdoek en schoenen die echt enkel in de jungle het daglicht mogen zien. Want basically kan je twee kanten uit in zo’n situaties: ofwel kies je uit ruimteoverwegingen voor een model dat snel droogt en overal onder past en kom je uit bij een huidskleurig geval ofwel ga je voor de stoere sporttop die ook nog eens als topje kan dubbelen onder een trui. Ik ben 200% voorstander van de tweede. Huidskleur ruikt bij mij nog steeds naar stoffige bomma’s of erger nog, van die Trinny & Susannah prop-je-vet-in-je-broek-shorts. Maar ondertussen ben ik al 2 personen tegen gekomen die toch liever huidskleurig gaan. Een keertje man, een keertje vrouw. Ik weet dus al met wie ik niet op reis wil, het staat genoteerd!
Monocle Magazine zoekt uit waar je in het groen kan wonen, plaats vindt om auto en fiets te parkeren, er leuke concerten zijn en hoe dat een stad leefbaar maakt. Het optelsommetje vormt deze top 25 waarbij er misschien toch niet zoveel rekening is gehouden met persoonlijkheid of ‘quirkiness’ (Zürich als topper? ). Verhuizen is niet nodig maar ‘t geeft wel goesting om te citytrippen!
1. Zürich
2. Kopenhagen
3. Tokyo
4. München
5. Helsinki
6. Stockholm
7. Wenen
8. Parijs
9. Melbourne
10. Berlijn
11. Honolulu
12. Madrid
13. Sydney
14. Vancouver
15. Barcelona
16. Fukuoka
17. Oslo
18. Singapore
19. Montréal
20. Auckland
21. Amsterdam
22. Kyoto
23. Hamburg
24. Genève
25. Lissabon
Op Monocle kan je een video bekijken met een presentatie van de hele top 25.
Vanmorgen stond ik aan het rode licht te wachten en opeens stond ik in Turkije, zweterig en met tintelende kuiten, na een hele dag de ‘Lycian highway’ te hebben bewandeld van bergdorp naar bergdorp het stof uit mijn nek te wassen. Met olijvenzeep. Want dat was de link. De fietser voor me rook naar olijvenzeep en dat was mijn gat in ‘t time/space continuum om terug op die Turkse veranda uit te komen. Dus vandaag nog twee keer ogen toe en neusgaten open.
- uitlaatgas. Niet van auto’s maar van brommertjes. Zo’n zurige geur die hoort bij dat droge pet-pet-pet-geluid. De plaats: Obidos, in Portugal. Een Middelleeuws stadje, flink omwald. Te laat op het seizoen voor de toeristen maar op tijd voor het dansfestival. Aan de praat geraakt met ‘n paar dansers en twee uur laten stonden we in een leeggehaalde schuur, die trilde van de warme lucht, te wachten op de start van het spektakel.
- overrijpe mango. Egypte, pakweg zo’n 15 jaar geleden. Ik loop alleen door Caïro, de rest van de groep komt over een paar dagen aan. Ik wankel tussen nieuwsgierigheid en kwetsbaarheid. Ga op verkenningstocht en word dan overwelmd door al die mensen die aan me trekken, me iets willen verkopen, me aanstaren. Meisje alleen. Tot een gat in de muur een betegelde fruitbar blijkt te zijn. De uitrusting: een mand met bananen en mango’s, plastic bekers, een blender. Pauze, vers mangosap. Met brokken.
Voor het koninklijk paleis in Brussel, met mijn rug naar de PA, onder het grote scherm: Fête de la Musique, de merchandising stand. Balkan Beat Box & Soldout delen de ruimte. Rondom ons: een massa zondoorstoofde, avondvrolijke, lichtelijk tot behoorlijk aangeschoten mensen. De koning moet er ook zijn want de vlag hangt uit boven het paleis maar Fabi zal ondertussen in bed liggen. ‘t Is na middernacht en de verkoop gaat traag. Dus kletsen, met de collega van Balkan Beat Box. Die een vertaling nodig heeft. Van een Ests spreekwoord. Voor een nieuw project. Ze hebben al 11 vertalingen maar geen Nederlands. Ze zegt het spreekwoord, ik vraag haar te herhalen. We schieten in een lach. Ik schrijf het op een papiertje, dat onthoudt makkelijker:
Sneller schijten! De beer komt eraan!
