Ik haat te laat komen, vind het een flagrant vertoon van respectloosheid. Wie te laat komt, toont op niet mis te verstane wijze dat zijn tijd waardevoller is dan de mijne. En dus bij deductie hij belangrijker is dan ik. En zelfs als dat al zo zou zijn, is het een teken van correctheid en boezemt het vertrouwen in, om timings te respecteren. Ik haat dus ook wachten. Verloren tijd. Tijd die ik anders had willen doorbrengen. Met zinvollere dingen.
Maar bon, when life throws you lemons… en dus heb ik me geperfectioneerd in wachten zonder flippen. De regels:
- beschouw het als onoverkomelijk. Vraag je (nog) niet af waarom of hoelang. Je wacht. Wat erna komt, zie je dan wel
- voel je niet zielig. Yep, iedereen kijkt naar je maar ‘t is pas als je je hoofd laat hangen en je nerveus begint te friemelen met je haar of je glas aan alcoholistisch tempo leegdrinkt dat je triest wordt. Laat dat bierviltje heel en kijk om je heen.
- hou je zinvol bezig. Zoek 3 inspirerende mensen. Spot een toffe vorm die je thuis kan herwerken. Luister een gesprek af of probeer te vertalen. Maak een to-do-list in je hoofd. Regel je agenda voor morgen. Doe iets!
- en last but not least: laat merken dat je hebt moeten wachten. Maar niet dat je niets gedaan hebt. Iemand zo belangrijk als jij heeft wel wat beters te doen dan voor zich uit te staren.
Zondagmiddag zo’n 4 uur gewacht. Toegegeven, ‘k had het voelen aankomen en was beslagen op het ijs gekomen. Alleen hielp de zogenaamde support via sms niet. Elk half uur een berichtje met ‘en? Al gespot?’ is vernietigend. Dus nog een laatste tip: licht de rest niet in, dat maakt het wachten alleen maar langer.
no comment untill now