P’line’s Plog

… zou ik in het Grand Lux Café in New York een Oreo Cheesecake gaan eten om mijn 1 maand huwelijksverjaardag te vieren!

Is het nu anders? Ik kijk nog altijd een beetje vreemd, een beetje trots op als ik ‘my wife’ hoor, de ring is nog altijd heel aanwezig op mijn vinger (krast ‘ie of beeld ik me dat in?) en ik krijg nog steeds elke morgen een dikke kus bij het wakker worden. Meer moet dat niet zijn!
Hoe het trouwen was? Heftig! Allebei veel te vroeg wakker, te vroeg klaar, had ook zin om het overal rond te vertellen dat we gingen trouwen. En dan sta je in die kapel, krijg je keiharde tunnelvision en zie je alleen maar wie er voor je staat. Alle schrik van vooraf (mijn benen jeukenm ik ga flauwvallen – als ik nu de minister niet goed begrijp? – wil ik dit echt?) valt weg, geen idee meer van tijd, zelfs de webcam was even uit mijn gedachten en opeens mag je kussen en is het done! Slimmeke als ik ben snap ik natuurlijk de move niet die francois doet door mij een showcase kiss te willen geven en dan is het voorbij en heb je klamme handen en een onuitwisbare smile en loop je op de strip en vraagt men of je ‘just married’ bent! Yes, we are!

That’s it: track, faalangst, de  bibbers… Opeens heb  ik er toch wel last van. Het is een optelsommetje van allerlei kleine commentaren die opeens in mijn kop genesteld blijken. Een goedbedoelde ‘We kennen hem nog niet echt, hé, maar dat zal wel komen‘. Een algemene ‘Tja 2 of 3 scheiden tegenwoordig en ik ben er zeker van dat al die koppels wel echt trouwen met het idee dat het voor echt is‘. Een film, Vicky Christina Barcelona die passie en zekerheid tegenover elkaar stelt als tegenpolen. Geef het een paar dagen tijd,  laat het wat broeien en opeens blijkt er dan toch vanalles te roeren.

Rationeel gesproken krijg ik het wel onder controle, hoor! Zo’n film is natuurlijk gemaakt om controversieel te zijn. Mekaar leren kennen is een eeuwigdurend proces, geen doel dat je gewoon bereikt en dan niets meer. En die statistieken, waarom zouden we een statistiek worden? Maar het is wel eng. De vorige keer dat ik dergelijke bibbers had, was toen ik mijn handtekening zette onder de aankoopakte van mijn appartement. En dat is maar een ding. De bibbers, maar ook trots, en blij, euforisch haast. Nu gaat het om een beslissing op een heel ander niveau. Als de bibbers zoveel groter zijn, de euforie dan ook?

In alle eerlijkheid, de pre-euforie is al niet slecht

It’s such a perfect day… Yep, Lou Reed. Maar verder dan gewoon een liedje komt het niet en net dat zou ik zo graag kunnen. De dag gewoon op sterk water zetten en altijd in alle perfectie terug kunnen bekijken. Niet dus…

Gisteren dus… begonnen als een vrije dag, kus & knuffel in bed, koud buiten, helder, longen tintelen van de frisse lucht op weg naar de kapper. Ginds wazig van het gepruts aan mijn haar: ‘we maken er iets leuks van, oooh je gaat trouwen, dit wordt het kapsel van de trouwfoto’s!‘ Twee uur later en twee centimeter groter van pure happiness terug buiten. Geen etalage is veilig, overal spiegel ik me, dit is geslaagd. Helemaal high begin ik de winkels af te lopen, het fities idee is ondertussen opgegeven wegens ikke die geen fifties model heeft. Dus ga ik voor de bulemia-aanpak. Winkel in, passen wat er ok lijkt, spiegelcheck en verder. Had mezelf voorgenomen om niet te zeuren over koude voeten, lange afstanden en stomme omwegen. I am a girl on a mission.

Pakweg de 7de winkel, wat getwijfel over rokken en opeens hangt ze daar, in blauw, op een kapstokje te knipogen. Het was zo’n vettige knipoog die hees fluisterde ‘you know you want it!’: de jurk! Gepast en meteen brok in de keel. Kijk dat gevoel, dat zou je moeten bottelen. Die blik waarmee je weet, hierin ga ik trouwen. Dit gaat hij zien op hét moment. Betaald en buiten. Adrenaline. SMSje: ‘j’espère que blue rime avec bonheur’. Het antwoord ‘Bleu, je veux!’. Bellen, naar de mama, het vertellen. Ijsberend op het zebrapad, het is koud, I don’t care, ik zou de rest van de dag kunnen huppelen, ze moet het zien, zo rap mogelijk. Ik koop een koffie en krijg er gratis een muffin bij. Zie je, dit is mijn dag!

De rest van de middag dient om bijpassende lingerie te vinden (ingewikkelde jurk, ingewikkelde constructies eronder) en nog wat rond te kijken. Thuiskomen is geweldig, warm, veilig, mijne vent.  Ik neem een foto en stuur die door naar mama & Brig. Thumbs up.

Dit is geluk, thuis zitten, alles in orde, geen zorgen, je gesteund weten, toekomst, rust. Ik ga er gewoon van genieten!

Goeie timing… alweer een post over ‘first‘. Nieuwjaar dus. Fijn gevierd (lees vrienden & spellekes), tranen in mijn ogen gehad (I’m a sentimental bitch die dit jaar gaat trouwen), nu hangen in bed met de laptop (I’m a sentimental nerd) en het nieuwe jaar is nog niet tot hier geraakt. Het sluipt buiten, achter het gordijn… in de gang als ik de deur van de slaapkamer open doe, op mijn gms als ik berichtjes ga checken. Diep ademhalen… Ik heb er zin in!